Ο Ιούλιος είναι ένας μήνας που για πολλούς συνδέεται με διακοπές, αλλαγή ρυθμών, ζέστη, περισσότερη κοινωνικότητα και την ανάγκη για ξεκούραση. Παράλληλα, όμως, είναι και μια περίοδος που μπορεί να φέρει στην επιφάνεια κόπωση, άγχος, μοναξιά ή συναισθηματική πίεση, ειδικά όταν η καθημερινότητα δεν σταματά πραγματικά ή όταν οι προσωπικές δυσκολίες συνεχίζουν να υπάρχουν, ανεξάρτητα από την εποχή.
Η 24η Ιουλίου έχει καθιερωθεί διεθνώς ως Ημέρα Αυτοφροντίδας, υπενθυμίζοντάς μας ότι η φροντίδα του εαυτού δεν είναι πολυτέλεια, ούτε κάτι που αφορά μόνο τις στιγμές που “δεν αντέχουμε άλλο”. Είναι μια καθημερινή διαδικασία πρόληψης, ισορροπίας και σεβασμού προς τις ανάγκες μας.
Συχνά, η αυτοφροντίδα παρερμηνεύεται. Δεν σημαίνει μόνο ξεκούραση, διακοπές, χαλάρωση ή ευχάριστες δραστηριότητες. Σημαίνει και το να αναγνωρίζουμε πότε πιεζόμαστε, πότε χρειαζόμαστε όρια, πότε πρέπει να ζητήσουμε βοήθεια και πότε χρειάζεται να σταθούμε με περισσότερη κατανόηση απέναντι στον εαυτό μας.
Το καλοκαίρι, η ψυχική πίεση μπορεί να εμφανιστεί με πιο “αθόρυβους” τρόπους. Ένας άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται ότι όλοι γύρω του περνούν καλά, ενώ εκείνος βιώνει άγχος, θλίψη ή εσωτερική ένταση. Άλλος μπορεί να δυσκολεύεται οικονομικά, να μην έχει δυνατότητα διακοπών ή να νιώθει απομονωμένος. Υπάρχουν επίσης άνθρωποι που, λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων, εργασίας ή προσωπικών θεμάτων, δεν μπορούν να ακολουθήσουν τον καλοκαιρινό ρυθμό που φαίνεται να κυριαρχεί γύρω τους.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, η αυτοφροντίδα ξεκινά από κάτι πολύ βασικό: την αποδοχή της πραγματικής μας κατάστασης. Δεν χρειάζεται να πιέζουμε τον εαυτό μας να αισθανθεί καλά επειδή “είναι καλοκαίρι”. Η ψυχική υγεία δεν ακολουθεί ημερολόγιο. Χρειάζεται χώρο, χρόνο και υποστήριξη.
Μικρές καθημερινές κινήσεις μπορούν να λειτουργήσουν προστατευτικά: σταθερός ύπνος, επαρκής ενυδάτωση, ήπια σωματική κίνηση, περιορισμός της υπερέκθεσης στα κοινωνικά δίκτυα, ουσιαστική επικοινωνία με ανθρώπους εμπιστοσύνης και χρόνος χωρίς συνεχείς απαιτήσεις. Εξίσου σημαντικό είναι να μπορούμε να λέμε “όχι” όταν κάτι μας επιβαρύνει και να ζητάμε βοήθεια όταν νιώθουμε ότι δυσκολευόμαστε να διαχειριστούμε μόνοι μας όσα συμβαίνουν.
Η αυτοφροντίδα δεν είναι εγωισμός. Είναι προϋπόθεση για να μπορούμε να λειτουργούμε, να σχετιζόμαστε, να εργαζόμαστε και να φροντίζουμε και τους άλλους με πιο υγιή τρόπο. Όταν αγνοούμε διαρκώς τις ανάγκες μας, το σώμα και η ψυχή συχνά βρίσκουν τρόπους να μας προειδοποιήσουν: με ένταση, ευερεθιστότητα, κόπωση, αϋπνία, άγχος ή συναισθηματική απόσυρση.
Στο ΔΙ.ΚΕ.ΨΥ.ΘΕ.ΥΠ. «Προνόηση», η αυτοφροντίδα αντιμετωπίζεται ως μια ουσιαστική πλευρά της ψυχικής υγείας. Μέσα από την κατάλληλη υποστήριξη, ο άνθρωπος μπορεί να κατανοήσει καλύτερα τις ανάγκες του, να αναγνωρίσει τα όριά του και να δημιουργήσει πιο λειτουργικούς τρόπους διαχείρισης της καθημερινότητας.
Ο Ιούλιος μάς δίνει μια καλή αφορμή να σταθούμε για λίγο και να αναρωτηθούμε: φροντίζω πραγματικά τον εαυτό μου ή απλώς συνεχίζω να αντέχω;
Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση μπορεί να είναι το πρώτο βήμα για μια πιο ουσιαστική σχέση με τον εαυτό μας.






